هدف قرار دادن میتوکندری در دیابت تیپ ۲

میتوکندری در دیابت تیپ ۲ بر خلاف انتظارات نقش عمده‌ای را ایفا می‌کند.

مقدمه

دیابت تیپ 2 یکی از شایع­‌ترین بیماری­‌های غیرقابل انتقال است. این بیماری اغلب به دنبال مقاومت به انسولین که خود به معنی عدم توانایی بافت­‌ها در پاسخ به انسولین است، می­‌باشد. دیابت همچنین منجر به اختلال هموستاز متابولیک می­‌شود. دیابت، یک بیماری متابولیک مزمن است که در اثر تولید و ترشح ناکافی انسولین ایجاد می­‌شود. در صورت ابتلا به دیابت تیپ 2 (T2D)، ناتوانی بافت­ها در پاسخ کافی به انسولین نیز اضافه می‌گردد. این تغییرات منجر به غلظت بالای گلوکز در خون می­‌شود که به مرور منجر به عوارض مختلفی می‌گردد. دیابت امروزه یکی از شایع‌ترین بیماری­های غیرواگیر است. طبق اطلس دیابت فدراسیون بین‌المللی دیابت 2019، 463 میلیون نفر در جهان از دیابت رنج می‌برند.

پاتوژنز دیابت تیپ ۲

پاتوژنز T2D را می­‌توان با فرضیه triumvirate توضیح داد. که بر اساس آن اختلال عملکرد سه ارگان اصلی – کاهش ترشح انسولین در لوزالمعده، افزایش تولید گلوکز کبدی و کاهش جذب گلوکز از ماهیچه­‌ها – به طور تجمعی منجر به افزایش قند خون می­‌شود. این فرضیه بعداً گسترش یافت و بافت­‌های دیگری را که به هموستاز گلوکز کمک می­‌کنند را شامل شد. مانند بافت چربی، کلیه، روده، سلول­های α پانکراس و سیستم عصبی، که همراه با سه مورد قبلی شر هشتگانه  دیابت را تکمیل می­‌کند، شامل شد.

در سطح بافت­‌ها و سلول­‌ها، مکانیسم اصلی پاتوفیزیولوژیکی که مخل عملکرد متابولیک طبیعی می­‌باشد مقاومت به انسولین (IR) است. که به معنای ناتوانی بافت­‌ها در پاسخ به سیگنال انسولین تعریف می‌شود. در ابتدا، پانکراس با تولید بیش از حد انسولین این نقص را جبران می­کند. اما در مرحله­ای از پیشرفت بیماری، ترشح انسولین نیز کاهش می­‌یابد. IR عمدتا بر کبد، ماهیچه­‌های اسکلتی و بافت چربی تأثیر می­‌گذارد، که منجر به کنترل ناکافی ماده مغزی توسط این بافت­‌ها می­شود. این بافت­‌ها به جای ذخیره و اکسیداسیون گلوکز و لیپیدها در حالت تغذیه شده، به واسطه تجزیه ذخایر و صادرات گلوکز و اسیدهای چرب به جریان خون، مانند اندام در حالت Fasting عمل می­‌کنند. این اضافه بار باعث افزایش قند خون، تجمع چربی اکتوپیک و در نتیجه بدتر شدن IR می­‌شود.

نتیجه

میتوکندری در دیابت تیپ ۲ و در مکانیسم مقاومت به انسولین، به عنوان بازیگر اصلی در متابولیسم انرژی سلولی نقش دارد. عملکرد میتوکندری تحت تاثیر مقاومت انسولین در بافت­‌های مختلف قرار می­گیرد. از بین بافت­‌ها، کبد و ماهیچه­‌های ارادی بیشترین تاثیر را بر هموستاز گلوگز کل بدن دارا می­‌باشند. تمرکز این مقاله بر مطالعات انسانی که به بررسی عملکرد میتوکندری در کبد، ماهیچه و سلول­‌های خونی در زمینه دیابت تیپ ۲ می­‌پردازد، می­‌باشد. همچنین، مداخلات متفاوت که میتوکندری در مقاومت به انسولین و دیابت تیپ ۲ را نشانه گرفته در ادامه ذکر شده است.

به منظور مقایسه بهتر اطلاعات، مطالعات انتخاب شده­‌ای که از رسپیرومتری برای اندازه‌گیری عملکرد میتوکندری وجود دارد، ضمیمه شده است. روی هم رفته، توانایی تنفسی میتوکندری به نظر، نشانگر متابولیک می­باشد. با توجه به این که همزمان با پیشرفت بیماری کاهش می‌یابد ولی بعد از مداخلات سبک زندگی (مانند ورزش) و دارویی افزایش می­‌یابد. همچنین همراهی با بهبود در سلامت متابولیک دارد. در آخر، روش­‌های درمانی نوین که به منظور هدف قرار دادن میتوکندری توسعه داده شده‌­اند، پتانسیل این را دارا هستند که روش‌­های درمانی در هم آمیخته اتخاذ شوند. که هم علل و هم نقص‌های ثانویه دیابت را درمان کنند و بهبود ببخشند.

PubMed-Targeting Mitocondria in Diabetes

 

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید

اینستاگرام  تلگرام  لینکدین  آپارات  توییتر  فیسبوک  یوتیوب